Nie ma czegoś takiego, jak brak czasu na czytanie

Parafrazując klasyka czytać każdy może.  Jeśli chce, bo nie każdy musi chcieć, co już ustaliliśmy. Ale dla chcącego nie ma czegoś takiego, jak brak czasu na czytanie.





Nie czytam na wyścigi. Ale skoro jestem z tych chcących i lubiących, to muszę sobie na to czytanie czas wygospodarować. I uwierz, scena, w której przychodzę do domu z pracy i spędzam popołudnie pod kocykiem z książką w dłoni rozgrywa się co najwyżej w mojej wyobraźni.

Przyjrzyjmy się jak wygląda mój dzień.  Wstaję przed szóstą, przeżywamy codzienny armagedon związany z wyprawieniem się do pracy, szkoły/przedszkola. Wychodzę około siódmej, pracuję 8 godzin.

Jestem w domu po piątej (w zależności kto z nas idzie na zakupy). Jemy obiad i mamy z mężem raptem dwie - trzy godziny na zabawę z dziećmi, dochodzi jeszcze ogarnięcie domu i takie tam i już mamy wieczór, czas kolacji, kąpieli i usypiania. Że wieczorem czytam? Marzenie! Wieczorem najczęściej albo zasypiam z dziećmi albo... no cóż. Są jeszcze inne przyjemności poza czytaniem ;)

Poza tym pojawia się odwieczny dylemat blogera książkowego – czytać książkę czy napisać recenzję. Jak jest czas na jedno, to nie ma na drugie. Więc jeśli domownicy cudownie się gdzieś teleportowali albo dzieci zasnęły dziwnie wcześnie, dzięki czemu nie jestem jeszcze zombie lub w innych podobnych sytuacjach, znacznie częściej piszę niż czytam.

To kiedy ja czytam? W tak zwanym międzyczasie! Bo powyższa rozpiska dnia, ma trochę luk, a nasze codzienne czynności paradoksalnie dają sporą przestrzeń na spotkanie z książką.

Według różnych danych dorosły człowiek czyta średnio  od 150 do 250 słów na minutę [przykładowe źródło], co pozwala przeczytać 300 stronicową książkę w siedem-osiem godzin. Można spróbować ciągiem, jak ktoś ma tyle szczęścia. Ale można też sobie dawkować. I ja tak właśnie robię. Jak zauważyliście wyżej, napisałam, że pracuję osiem godzin, a w domu nie ma mnie dziesięć. Nie licząc dojścia na stację, ewentualne przesiadki itd., codziennie spędzam w pociągu około półtora godziny. Półtora godziny pięć razy w tygodniu to siedem i pół godziny.

Jest też taki wspaniały punkt dnia jak kąpiel. Uwielbiam czytać w wannie, to relaksuje mnie podwójnie. Siedem dni w tygodniu po 30 minut to trzy i pół godziny. Razem z dojazdami daje mi to 11 godzin w tygodniu.

Przy tej matematyce nie ma opcji, żebym nie przeczytała jednej książki tygodniowo.

Ale znowu przypominam, ze to nie wyścigi. Mi też się nie zawsze uda. W pociągu może być taki ścisk, że ledwo stoję, a odprężająca kąpiel zostaje przerwana koncertem na dwa głosy moich córeczek, które koniecznie, właśnie teraz chcą mi coś powiedzieć.

Wiadomo, każdy z nas jest inny. I moja sytuacja i rozpiska dnia może mieć się nijak do twojej. Może masz pracę pod nosem i prysznic zamiast wanny. Ale ja rzadko czytam przed snem, a może Ty masz taką możliwość? Chodzi o to, że w tym zabieganym, pędzącym dniu prawie zawsze można uszczknąć trochę czasu na czytanie.

Jeśli chcesz czytać, ale nie możesz znaleźć na to czasu, spróbuj czytać:

  • w drodze do pracy
  • czekając na środki komunikacji miejskiej
  • stojąc w kolejce w urzędach, bankach, sklepach
  • w poczekalni do lekarza – moja inspiracja do akcji Woluminy. Głos książki ;)
  • w wannie
  • w toalecie - powiedziałam na na głos? ;)
  • smażąc naleśniki (to ulubione danie moich dzieci, więc okazji mam sporo ;))
  • przed snem
  • na spacerze z dzieckiem, kiedy słodko śpi w wózku lub bawi się na placu zabaw
  • z dziećmi <3

I pamiętaj też, że ktoś genialny wymyślił kiedyś audiobooki ;) Ten wynalazek sprawił, że możesz czytać także:

  • biegając
  • jadąc samochodem
  • idąc (do sklepu, na spacer z psem, wyrzucić śmieci) 
/Oczywiście pamiętając o zasadach bezpieczeństwa/

Natomiast jeśli nadal wydaje ci się, że nie masz czasu ani na czytanie, ani na cokolwiek innego, to koniecznie przeczytaj tę książkę ;)

A na koniec suchar z życia wzięty:

Zdarza mi się nawet czytać idąc. Historia sprzed kilku tygodni. Stoję na czerwonym świetle przy przejściu dla pieszych i czytam. Za plecami słyszę stłumione głosy.
- Ty widziałeś? - tu nastąpiła pauza, więc pewnie zostałam wskazana palcem. - Stoi i czyta. Na ulicy.
- Ciekawe czy jak idzie to też czyta?

Zapala się zielone światło. Ruszamy. Ze względów bezpieczeństwa nie czytam na przejściu.

- Nie czyta - słyszę szept za plecami, ale potem wchodzę na chodnik i kontynuuję lekturę.
- Ty zobacz, jednak czyta! Idzie i czyta. Pierwszy raz coś takiego widzę.
- Nie wiem, jak tak można. Tak na ulicy!

Kurtyna.


49 komentarzy:

  1. Świetny wpis. Ja często sobie wmawiam, że nie mam czasu, a tak naprawdę to tylko głupia wymówka ;) ciekawy artykuł :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Ja tak samo uważam. Dla chcącego nic trudnego, jeśli książka jest naprawdę dobra, to nawet mając zabiegany tydzień da się ją połknąć!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jak już wciągnie to po mnie. Wtedy powinnam skorzystać z rad z artykułu "Co zrobić, kiedy nie masz czasu na spanie" :D

      Usuń
  3. Ja dużo kupuję a mało czytam niestety, do czytania potrzebuje skupienia, środki komunikacji miejskiej...to nie dla mnie. Ostatnio źle wybrałem książkę i będąc w połowie odstawiłem. Stwierdziłem, że czytania na siłę nie ma sensu. Zabrałem się teraz za inną i już po kilkudziesięciu stronach wiem, ze skończę ;) A zaczęło się od czytania na plaży pod parasolem:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też wyrosłam z tego, że jak już zaczęłam książkę, to muszę skończyć. Potem męczę ją tygodniami i cenny czas ucieka, gdy tyle ciekawych historii czeka.

      Usuń
  4. Moja biblioteczka to około 200 książek i stale rośnie (przeklęty empik) �� ale staram się każdego dnia przeczytać lub przerobić po trochu ��

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dwieście w ogóle czy nieprzeczytanych?

      Usuń
    2. To właśnie nałóg kolekcjonerstwa. Jak dobrze go znam...

      Usuń
  5. Ja też korzystam z każdej wolnej chwili. To najlepsza metoda.

    OdpowiedzUsuń
  6. Uwielbiam czytać, ale też nie robię tego na wyścigi. Czytam kiedy mam czas i ochotę :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Jakbyś opisała sytuację moją i mojej żony. Przeczytanie książki wieczorem graniczy z cudem. Zatem trzeba sobie radzić inaczej, czyli czytać w miedzy czasie i korzystać z audiobooków.
    Historia z końca artykułu wspaniała i do tego przypomniała mi zdarzenie, którego byłem świadkiem w przychodni:
    Gadatliwa Pani zagaduje wszystkich na około. W końcu trafia na młodą kobietę z książką w ręku:
    - Co Pani robi z tą książką?
    - Czytam. - odpowiada młoda kobieta.
    - Tak bez ruszania ustami?
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oplułam monitor! A wiesz, że ja kiedyś właśnie w przychodniach czytałam na głos - żeby umilić czekanie innym :)

      Usuń
  8. Ja zazwyczaj czytam w pociągu, a że podróżuję całkiem sporo PKP, to udaje mi się czasami przeczytać kilka książek w ciągu roku w taki sposób.

    OdpowiedzUsuń
  9. A mnie zawsze zastanawia jedno, ludzi obyrza używanie telefonu wśród innych, na ulicy, w towarzystwie. Jak to się ma do czytania w tych samych sytuacjach?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wiesz, myślę, że to zależy od sytuacji. Samo siedzenie z nosem w telefonie czy w książce w pociągu czy gdziekolwiek indziej, gdzie każdy jest zajęty swoimi sprawami chyba nie powinno nikomu przeszkadzać. Natomiast z pewnością pojawia się pytanie o kulturę osobistą, gdy z kimś rozmawiasz, a ten ktoś niby ci przytakuje a scrolluje fesja i serduszkuje focie na insta. Podobnie jeśli podczas rozmowy pogrąża się w lekturze. Czasem zdarza spotkać mi się znajomych w komunikacji i czasami prowadzimy intensywną konwersację a czasem gadka się zwyczajnie nie klei, bo jesteśmy albo niewyspani przed pracą albo zmęczeni po. Wtedy otwarcie pytam czy nie mają nic przeciwko jeśli poczytam lub oni pytają mnie i wszystko jasne ;)

      Usuń
  10. Ja należę do tego grona osób, dla których czytanie to pewnego rodzaju rytuał. Mam na myśli, że nie potrafię czytać gdzieś w międzyczasie, w drodze, w ruchu. Potrzebuję totalnej ciszy i spokoju, szczególnie tego w głowie, by móc tak, jak lubię, siąść nad książką. Dlatego niejednokrotnie po prostu mi się nie chce i przyznaję się do tego bez bicia :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Zakończenie tego wpisu powaliło mnie na łopatki. W naszym kraju wystarczy tylko trochę niestandardowego zachowania w miejscach publicznych i już zaraz komentarze. Fajnie, że udaje Ci się czas na czytanie znaleźć. Dla chcącego nic trudnego. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wolę myśleć, że budziłam zainteresowanie, wiesz, że się zainspirują :):) :)

      Usuń
  12. Mój syn czytał jak zawiązywał sznurówki. Przez czytanie wszystko robił wolno.Za wolno. Kiedyś wściekłam się na to, a moja mama do mnie:"Ale o co ci chodzi, ty byłaś taka sama. A dziś przypaliłaś zupę, bo trzymałaś łyżkę w garnku i czytałaś zamiast mieszać".

    OdpowiedzUsuń
  13. Głupio sie przyznać, ale mi najlepiej czytało się w... toalecie ;)

    OdpowiedzUsuń
  14. Wow!!!. Zgadzam się z Tobą, ja każdą wolną chwilę wykorzystuję na czytanie. Dziękuję

    OdpowiedzUsuń
  15. Czytam w domu, siedząc na kanapie. Nie czytam na wyścigi, bo chce zrozumieć to co czytam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja w domu na kanapie mogę poczytać tylko swoim dzieciom :) Ale jak podrosną to może popołudnia znów będą moje i książki :)

      Usuń
  16. Jazda na rowerze i słuchanie książek to dwie wykluczające się sprawy.

    OdpowiedzUsuń
  17. Masz rację, popłynęłam. Zmieniam.

    OdpowiedzUsuń
  18. Oj, jednak taki brak czasu się zdarza!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ale można go trochę oszukać, a jak, to podpowiadam wyżej.

      Usuń
  19. Ja mam taki problem, że jak czytam to nie mam czasu na życie. Co wtedy?

    OdpowiedzUsuń
  20. Sporo czytam w drodze do pracy dlatego tez cenie sobie transport komunikacji miejskiej.

    OdpowiedzUsuń
  21. Nie ma! Oczywiście, że nie ma! Ja czytam w autobusie, czasem w domu. Na wyścigi nie czytam, bo wolę przeczytać jedną naprawdę dobrą książkę zamiast 10 złych albo przeciętnych.

    OdpowiedzUsuń
  22. Wszystko zależy od chęci. Ja nie wytrzymam dnia bez czytania przynajmniej 15 minut.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jak ja Cię rozumiem... Ale to chyba taki zdrowy nałóg, co?

      Usuń
  23. Suchar świetny :) Międzyczas - to jest coś, co sprawdza się niemal w każdej sytuacji. Pod warunkiem, że chcemy. Profesor zapytany przez studenta, czym jest ów międzyczas, odpowiedział: to czas między jednym zajęciem, a drugim, między czasem na jedno a czasem na drugie.
    Ja tak uczę się angielskiego. Gotowanie sprawdza się wyśmienicie - puszczam mp3 i słucham, powtarzam, a naleśniki się zmażą :)

    OdpowiedzUsuń
  24. Od kiedy właściwie nie jeżdżę komunikacją, 'międzyczas' trochę mi się skrócił. Choć nawet wtedy często wolę obserwować ludzi lub patrzeć przez okno :) Właściwie ostatnio pierwszy raz od dawna przeczytałam powieść i były to "Wichrowe Wzgórza". Przeczytane wieczorami (nocami) w fotelu i w towarzystwie kocyka (choć raczej leżałam na nim niż pod nim). Choć muszę przyznać, że od dziecka bardzo lubię czytać przy jedzeniu - jak większość mojej rodziny :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O, ten odwieczny zakaz czytania przy jedzeniu czy też jedzenia przy czytaniu. Ciężko go przestrzegać.

      Usuń
  25. tez tak uwazam. ja czytam w metrze i autobusach. zawsze znajdzie sie sposob, trzeba tylko chciec :)

    OdpowiedzUsuń
  26. Ja również myślę, że coś takiego jak brak czasu na czytanie nie istnieje. Jednak mnie czasem dopada brak odpowiedniego nastroju. Chodzi o to, że gdy dopada mnie stresujący okres w życiu, to zwyczajnie nie jestem w stanie sięgnąć po książkę. Nie potrafię się na tyle wyluzować, by nie myśleć o codziennych obowiązkach i poświęcić swą uwagę lekturze. Na szczęście takie sytuacje nie zdarzają się często, dlatego zazwyczaj czytam sporo ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Może czasem dopada Cię czytelnicza niemoc? Z nią też się rozprawiłam. Jeśli masz ochotę poczytaj: http://www.promotorkaczytelnictwa.pl/2018/06/nie-chce-mi-sie-czytac-czyli-7-sposobow.html

      Usuń
  27. Haha, mi tez się zdarza czytać idąc i nie raz słyszę "Pani uważa, bo pani się przewróci". No ale nie, ja nie pozwalałam, aż tak pochłonąć się książce, żeby nie widzieć gdzie idę i co się dzieje dookoła mnie :) A tak to tez głownie czytam w międzyczasie - między innymi jadąc do pracy czy czekając na kogoś. :)

    OdpowiedzUsuń
  28. Szczerze mówiąc nie lubię audiobooków bo to już nie do końca czytanie... Ja mam ostatni taki okres w życiu, że przeczytanie jednej, niezbyt długiej książki trwa bardzo długo... I niestety do czytania potrzebuję totalnego spokoju i luzu i tu się zaczynają schody... bo w domu przy dwójce małych dzieci o spokój bardzo trudno ale wciąż staram się złapać choć kilka minut dla siebie. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  29. hahaha końców wymiata. Też nauczyłam się czytać to u lekarza to w kolejce to w busie etc. Najlepsze jest to jak ostatnio ktoś pożyczył mi książkę a z braku miejsca po prostu otworzyłam, szłam i czytałam. Ludzie gapili się jak na dziwoląga. A 30 stron przeczytałam! <3 Jak się zna drogę to nie problem ;)

    OdpowiedzUsuń